Sneeuwwitje

voorstelling  | speellijst  | recensie leeuwarder courant  | recensie volkskrant  | recensie groene amsterdammer  | publieksreacties  | recensie tubantia  | fotopagina  | persfotopagina  | educatief

27/10/08 - Recensie Twentsche Courant Tubantia

Rabotheater (Grote zaal). Sneeuwwitje, door jeugdtheater Sonnevanck,
i.s.m. het Nationaltheater Mannheim en het Oldenburgisches
Staatstheater. Compositie: Jens Joneleit, tekst: Sophie Kassies.
Zang: Jessica Manuputty en Fanny Alofs. Herhalingen: zie
www.sonnevanck

HENGELO – Sneeuwwitje, dat vrijdagavond in première ging, was een
echte gezinsvoorstelling: de vaders en moeders mochten met hun
kinderen mee. Toch was er voor de volw assenen genoeg te beleven,
want de kwinkslagen gingen op z’n Fabeltjeskrants over de hoofden van
de kinderen heen. Zo werd Sneeuwwitje door de humeurige dwergen
beticht van ‘krakersgedrag’ en lijdend aan ‘een eetstoornis’. Ook de
muziek was verre van het zoetsappige gehalte van de gemiddelde
Efteling-plaat van weleer. Vocale hoogstandjes van de twee
zangeressen Jessica Manuputty en Fanny Alofs waren niet van de lucht.
De muziek van Jens Joneleit was merendeels onvervalst atonaal en
daarvoor moet je als vocalist gepokt en gemazeld zijn. Het decor (van
Christian Thurm) kende twee hoogteniveaus en was even geniaal als
eenvoudig. De oude vertrouwde elementen waren min of meer aanwezig:
het spiegeltje-spiegeltje aan de wand dat aangeeft wie het mooiste in
het land is, de jager die Sneeuwwitje in opdracht van haar boze
stiefmoeder moet doden en dit niet over zijn hart verkrijgt en
natuurlijk de zeven dwergen. In het donker gaven hun
mijnwerkerslampen een prachtig lichteffect. In deze versie waren het
echter niet de goedaardige wezentjes zoalsWalt Disney ze graag
portretteerde, nee: snurkend en windenlatend lieten ze Sneeuwwitje
letterlijk in de kou staan, totdat ze toezegde de huishouding op zich
te zullen nemen. Hierin slaagde het verwende en egocentrische
meisje-van-dertien (‘dat liever msn’t met haar vriendinnen’)
allerminst, met als gevolg aangebrand eten en te pletter vallende
vaat. De tweede moordaanslag van de stiefmoeder is helemaal naar deze
tijd gehaald: als een eigentijdse marskramer past zij het lijfje zó
strak aan Sneeuwwitje, dat ze hierdoor gewurgd lijkt te worden.
Driemaal is pas scheepsrecht, want de klassieke vergiftigde appel mag
niet ontbreken, waarna de tijd in het glazen kistje lijkt te
verstrijken door het laten vallen van bladeren en sneeuwvlokken. Toch
komt de prins (hier steevast als Jan Klaassen betiteld) haar redden
en kan een bruiloft beginnen, met ineens heel soepel dansende dwergen
op aanstekelijke muziek door het combo van piano, slagwerk, trombone
en contrabas, enthousiast door het publiek meegescandeerd. Al met al
viel er te genieten van een mooie voorstelling met verrassende
elementen van acteurs en musici.

KOEN EDELING


Verder beschikbaar:
16/10/08 - Voorbeschouwing Volkskrant, interview met regisseur Flora Verbrugge
23/10/08 - Voorbeschouwing Twentsche Courant Tubantia, interview met Fanny Alofs