Sneeuwwitje

voorstelling  | speellijst  | recensie leeuwarder courant  | recensie volkskrant  | recensie groene amsterdammer  | publieksreacties  | recensie tubantia  | fotopagina  | persfotopagina  | educatief

27/10/08 - Recensie Leeuwarder Courant

SNEEUWWITJE SLAAT ONGEBAANDE PADEN IN

DRACHTEN - Sprookjes zijn ideaal materiaal voor theatermakers. Doordat
vrijwel iedereen ze kent, laten ze zich gemakkelijk kneden tot wat de acteurs
en regisseurs voor ogen staat.
Van die mogelijkheid maakt jeugdtheatergroep Sonnevanck gebruik om
zijn versie van Sneeuwwitje vorm te geven. De twee zangeressen, twee
spelers en vier muzikanten geven aan de bekende elementen van dit
sprookje een geheel eigen draai.
Zo is Jessica Manuputty, van Molukse origine, niet het prototype van de
lelieblanke Sneeuwwitje. Bovendien is ze eerder een eigenwijze en op zichzelf
gerichte puber dan een zielig meisje Verder is van het begin af aan duidelijk
dat de stiefmoeder bij Sonnevanck geen boze feeks, maar een zorgzame
vrouw met een groot hart is, terwijl de dwergen vooral mopperende en
rochelende baasjes zijn.

Toch lukt het Sonnevanck niet om deze tegendraadse interpretatie van
Sneeuwwitje tot het einde toe vol te houden. Na de pauze schurkt de
groep steeds meer tegen de oorspronkelijke versie aan, wat de
verfrissende aanpak uit het eerste deel met terugwerkende kracht
doet verbleken.
Muzikaal slaat de voorstelling ongebaande paden in. Bas, slagwerk,
keyboard en koperwerk brengen klanken voort die gefabriceerd zijn in
de werkplaats van Tom Waits. Op andere momenten bewegen ze zich tussen
modern-klassiek en vrije jazz. Jammer alleen dat de zangsolo's meer dan
eens verdrinken in de muziek en daardoor onverstaanbaar worden.

Al met al geen alledaagse kost voor kinderoren die zijn opgegroeid met K3 en andere
deuntjes uit de stal van Kabouter Plop. Wel een waagstuk voor wie eens wat anders wil
zien en horen dan alleen maar voorgekauwde prak.

ROELAND SPREY