Terug in de tijd

Op deze pagina nemen we je mee terug in de tijd. Vanaf de oprichting in 1990 nemen we je mee op reis om uiteindelijk uit te komen in 2020. Iedere week wordt een nieuw stukje toegevoegd aan Sonnevanck’s rijke geschiedenis.

Bij ieder stukje van onze geschiedenis hebben we een kleine opdracht, een quizje of een puzzel gemaakt. Doe je mee? - De antwoorden vind je op deze pagina.

 

► 2007: Kommer en Courage

Het is 1812. Vol goede moed vertrekken de twee soldaten Johannes Courage en Kees Kommer uit het Nederlandse grensplaatsje Glanerbrug naar Moskou. Met hun prachtige uniformen lopen ze trots in het leger van Napoleon. Rusland veroveren wordt een fluitje van een cent! Maar als ze in Moskou zijn, zien ze dat de Russen hen te slim af zijn geweest. Alle inwoners hebben stiekem de stad verlaten! Het Franse leger zal het zwaar krijgen in het koude, verlaten Moskou. Want hoe komen ze thuis? Ze hebben alleen maar kapotte schoenen en hun zomeruniform aan! Wat te doen?

 

 

Schone onderbroeken

In de komedie Kommer en Courage (8+) zie je hoe de soldaten Johannes en Kees vol goede moed naar Moskou lopen en hoe moeilijk de terugtocht door het winterse Rusland is. Johannes is heel plichtsgetrouw, altijd op tijd en wil een goede indruk maken op de kapitein. Hij wil heel graag een onderscheiding van de kapitein. Kees loopt de kantjes ervan af. Hij is heel lui en veroorzaakt met zijn grapjes allerlei problemen die Johannes steeds moet oplossen. Zo doet Kees alsof hij in de verte Theresa ziet, een Pools meisje waar Johannes in Moskou verliefd op geworden is. Maar als Kees om Johannes te pesten naar het meisje toe gaat, blijkt het een gevaarlijke Rus te zijn... Kees rent snel weg. En Johannes kan het weer oplossen.

Als ze weer terug naar Nederland vertrekken, doet Kees alsof hij een onderscheiding van de kapitein heeft gekregen. Johannes is enorm jaloers, want hij was toch juist degene die zo hard zijn best deed voor de kapitein? De onderscheiding geeft Kees de macht en hij beveelt dat Johannes zijn schone onderbroeken aan hem moet geven. Want Kees heeft zijn oude schoenen weggegooid en heeft de schone onderbroeken van Johannes nodig om zijn voeten warm te houden!

 

 

Vijftig keer gekeken

‘Kommer en Courage was een hele grappige voorstelling’, vertelt regisseur Flora Verbrugge. ‘Het boek Oorlog en Vrede van Lev Tolstoj was een inspiratie voor mij. Tolstoj beschrijft de terugtocht van het leger van Napoleon uit Rusland in 1812. Het was natuurlijk een hele opgave om een 8+ voorstelling over oorlog te maken. Ik moest dus met de acteurs veel zoeken naar hoe we het licht en komisch konden maken. We hebben veel naar komische series als Fawlty Towers gekeken om inspiratie op te doen. Ik denk dat ik sommige stukken wel vijftig keer heb gekeken om erachter te komen waarom ik zo hard om een grap moest lachen.’

 

 

Lach en een traan

‘Uiteindelijk is het heel goed gelukt om zowel de lach als de traan in de voorstelling te krijgen. De scènes waren heel komisch, maar daaronder zat een hele serieuze lading over hoe je omgaat met oorlog en welke keuzes je dan maakt. Op het einde ligt Johannes stervende in Kees zijn armen. Johannes spreekt zijn laatste wens uit: wil Kees naar zijn moeder gaan en haar vertellen dat hij, Johannes, korporaal is geworden, ook al is dat niet waar? Waarop Kees opbiecht dat de onderscheiding die hij van de kapitein kreeg, eigenlijk voor Johannes was. Een schok voor Johannes en een heel zielig moment. Maar ook ontroerend en grappig. Je wist in Kommer en Courage steeds niet of je moest huilen of moest lachen.’

VRAAG: Wanneer moest jij enorm lachen om een ontroerend of verdrietig iets?

 

Spel: Julian Goldsman en Herman van Baar | Muziek: Martin Franke | Tekst: Herman van Baar en Flora Verbrugge | Concept en regie: Flora Verbrugge | Decorontwerp: Egbert Brehm | Kostuumontwerp: Irma van Loon | Uitvoering kostuums: Els Kip, Claudia Träumer en Debbie van Ginkel | Techniek: Peter-Richard Beeksma en Marcel Haverkamp

 

► 2007: Oroek

De voorstelling Oroek (8+) uit 2007 is gebaseerd op een sprookje over een zeehondenvrouw. Als het volle maan is kan zij haar zeehondenhuid af doen. Ze verandert dan in een mens en ze danst op de rotsen! Als een eenzame Inuït man in een kajak over de koude zee voorbij drijft en haar ziet wordt hij op slag verliefd. Hij verstopt haar zeehondenhuid zodat zij geen zeehond meer kan zijn. Samen krijgen ze een kind, Oroek. Zeven jaar later wordt ze ziek... ze wil haar huid terug om weer zeehond te worden. Maar vader kan haar niet loslaten. Hij houdt teveel van haar en is bang dat ze nooit meer terugkeert!

LEES MEER...

 

► 2005/2007: Schaap

Prins Lorenzo is in de voorstelling Schaap (4+) doodsbang om koning te worden. Want dan moet hij bijzonder en belangrijk zijn. Is hij dat wel? Hij verstopt zich in een kudde schapen. Eén van de schapen wordt een vriendin en Lorenzo wil weten hoe zij heet. ‘Schaap natuurlijk!’ zegt Schaap, ‘net als alle anderen’. Lorenzo vindt dat dat niet kan. Hoe kan hij haar terugvinden wanneer alle schapen komen als hij ‘Schaap!’ roept? ‘Je moet een andere naam’ zegt hij. ‘Eentje die alleen bij jou hoort’. Schaap vindt het een spannend idee, een naam. Ze wil het wel proberen.

> LEES MEER...

 

► 2000: Geld

Geld (8+) was een voorstelling over de vraag: wie ben je als je niks hebt? Het verhaal ging over twee broers. Eerst zijn ze schatrijk, echte verwende jongetjes. Maar hun stokoude moeder vindt het vreselijk dat ze zo lui en gemakzuchtig zijn, zo gewend dat alles vanzelf gaat in hun leventje. Als de moeder voelt dat haar einde nadert, grijpt ze in: ze verbrandt, op het toneel, al haar geld, 26 miljoen. Nu moeten haar zoons zichzelf zien te redden in de wereld... Met bibberende knietjes staan ze daar. Wat moeten de broers nu doen?

LEES MEER...

 

► 1997: Engerlingen

De voorstelling Engerlingen werd gespeeld voor groep 4 en 5 van de basisschool, in de klas. Twee zusjes, Koos en Koosje, komen met een fiets het klaslokaal binnen. Het jongste zusje, Koosje (Annemarie Feltmann), zit slapend achterop.

LEES MEER...

 

► 1995: Kobold!

Kobold! (6+) is geregisseerd door Flora Verbrugge en de tekst is (oorspronkelijk in het Frans) geschreven door Jean Debefve, van het Brusselse Théâtre de Galafronie. De voorstelling gaat over hoe de werelden van jong en oud bij elkaar komen in verhalen waarvan we niet precies weten of ze nou echt gebeuren of niet. Een klein meisje bezoekt op nieuwjaarsdag haar grootmoeder. Grootmoeder is een rare, oude vrouw die tussen de verhuisdozen woont. Ze is helemaal geen lieve oma, ze is soms juist onaardig en ze stinkt een beetje. En ze houdt niet van kinderen, zegt ze. Die zijn vrolijk en vervelend.

> LEES MEER...

 

► 1992: Zinnerin

De voorstelling Zinnerin (1992) werd gespeeld in een soort tent, zonder podium en stoelen. Er was alleen een riviertje met echt water, dat onder de doeken naar binnen kwam stromen. Het maakte een bocht en stroomde dwars door de tent. Als de kinderen de tent in kwamen zei de acteur: ‘Sssst… het water zingt, hoor je dat? Het water zingt een lied!’ Dan kropen de kleuters altijd zachtjes naar het riviertje om te luisteren en dan hoorden ze het lied ook.

> LEES MEER...

 

► 1991: Hart

De voorstelling Hart gaat over een rijke oude vrouw, madame Pantalone, en haar dochter Isabella. Isabella is verliefd op een jongen, Ferdinando, maar mevrouw Pantalone vindt hem niet goed genoeg en vooral niet rijk genoeg. Met hulp van het dienstmeisje Nanetta en de knecht Harlequino – die ook verliefd op elkaar zijn - schrijven Isabella en Ferdinando elkaar briefjes. Eén briefje komt per ongeluk bij madame Pantalone terecht.

> LEES MEER...

 

► 1990: De allereerste voorstelling

In 1990 werd Theater Sonnevanck opgericht door Flora Verbrugge. Op de foto zie je een beeld uit haar allereerste Sonnevanck-voorstelling. Aan de kostuums en het type helm kun je zien dat het een voorstelling was die over de tachtigjarige oorlog ging. Ook het wapen dat je rechts op de foto ziet, is typisch voor deze tijd. 

> LEES MEER...

 

♥ Op de hoogte blijven?

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief of volg ons op Facebook of Instagram (@theater_sonnevanck). Hopelijk tot ziens in het theater!

 

Foto header: Edwin Deen