1997: Engerlingen

De voorstelling Engerlingen werd gespeeld voor groep 4 en 5 van de basisschool, in de klas. Twee zusjes, Koos en Koosje, komen met een fiets het klaslokaal binnen. Het jongste zusje, Koosje (Annemarie Feltmann), zit slapend achterop.

Tekst en regie: Danielle Wagenaar | Spel: Tirza de Jong en Annemarie Feltmann

 

Koosje is bang voor alles. Haar angst is zó groot, dat ze aan niks anders kan denken. Koosjes grote zus Koos moet voor haar zorgen. Maar Koos wil dolgraag even weg van haar vermoeiende zusje. Ze wil op reis, avonturen beleven! Als ze hierover begint valt Koosje direct in slaap. Dit gebeurt altijd wanneer de angsten haar te veel worden. Koos vraagt aan de kinderen of ze Koosje bij hen in de klas kan achterlaten. Kunnen zij voor haar bange zusje zorgen? Koos vindt zelf van wel en gaat dan weg uit de klas...

 

 

 

In haar beschermende tent vertelt Koosje allerlei enge verhalen aan de kinderen. Over haar angsten en enge dromen, waarin ze bijvoorbeeld wordt opgegeten door duizend engerlingen. Engerlingen zijn de larven van meikevers en zien er heel griezelig uit.

Actrice Annemarie Feltmann vertelt hierover: "Ik had in die tijd net een moestuin in Enschede. Daar kwamen bij het spitten heel veel engerlingen tevoorschijn, van die hele vieze enge beesten. Zo kwam ik op het verhaal van de nachtmerrie."

 

 

De engerling werd ook onderdeel van het educatiemateriaal. De kinderen konden zelf een doosje knippen uit de folder, waarmee je engerlingen kon vangen. Dit stond symbool voor het vangen van je eigen angsten. Ook werd er een nagesprek gehouden na elke voorstelling, waarin kinderen konden vertellen waar zij bang voor waren.

Actrice Annemarie Feltmann: “Het is goed om je angsten bespreekbaar te maken. Zo kun je ze bezweren.” 

Regisseur Danielle Wagenaar voegt daaraan toe:“Soms worden angsten te groot en kunnen ze je hele leven lamleggen, zoals bij Koosje gebeurt. Daarom is het belangrijk om erover te praten met elkaar. Dat is zo prettig aan het theater, dat kinderen zich kunnen herkennen en weten dat ze niet de enige zijn met dit gevoel.”

 

Op het einde komt Koos toch terug. Ze durfde helemaal niet alleen op reis en voelt zich nu ook heel erg bang. Nu is het Koosjes beurt om haar zus te troosten. “Omdat haar zus nu de bange van de twee was, ging Koosje haar beschermen”, vertelt Annemarie Feltmann.“Daardoor was ze ineens zelf niet zo bang meer. Want hoe bang je ook bent, wanneer iemand anders nóg banger is, ben jij ineens de moedige. Zo werkt de voorstelling ook. Doordat je als kind iemand ziet die zó ontzettend bang is, lijken je eigen angsten niet zo eng meer.”

VRAAG: In 2019 maakte Theater Sonnevanck ook een voorstelling over ‘bang zijn’, weet jij de titel?

 

Klik hier voor het antwoord