2007: Oroek

Liefde en heimwee

De voorstelling Oroek (8+) uit 2007 is gebaseerd op een sprookje over een zeehondenvrouw. Als het volle maan is kan zij haar zeehondenhuid af doen. Ze verandert dan in een mens en ze danst op de rotsen! Als een eenzame Inuït man in een kajak over de koude zee voorbij drijft en haar ziet wordt hij op slag verliefd. Hij verstopt haar zeehondenhuid zodat zij geen zeehond meer kan zijn. Samen krijgen ze een kind, Oroek. Zeven jaar later wordt ze ziek... ze wil haar huid terug om weer zeehond te worden. Maar vader kan haar niet loslaten. Hij houdt teveel van haar en is bang dat ze nooit meer terugkeert!

 

 

En daar klinkt zacht de verre zee

zing van binnen met hem mee

de golven ruisen in de baai

hoor maar hoe hun lied verwaait

de verre zee, de verre zee

Uit Oroek

 

Zeehonden familie

Op een nacht wordt Oroek wakker en lopend door de kou vindt hij de verstopte zeehondenhuid van zijn moeder. Terug thuis geeft hij de huid aan zijn moeder en die trekt hem aan. Ze voelt zich weer helemaal gelukkig en verandert terug in een zeehond. Ze duikt de zee in en neemt Oroek mee onder water naar zijn zeehonden familie. Hij geniet onder water, maar heeft ook heimwee naar zijn vader en de sneeuw. Oroek gaat weer op het land bij zijn vader wonen. Eerst is hij verschrikkelijk boos op hem, omdat hij zijn moeders huid zo lang heeft verstopt. Maar daarna missen ze samen hun vrouw en moeder. Als het volle maan is gaat Oroek op de rotsen zitten. Dan wacht hij tot een zeehond bij hem komt zitten...

VRAAG: Naar wie of wat heb jij nu heimwee?

 

IJsland en liefdesscènes

Regisseur Flora Verbrugge vertelt: “De voorstelling is door de twee acteurs en muzikanten al improviserend gemaakt. We maakten met veel plezier de vele liefdesscènes tussen vader en moeder. De personages waren enorm verliefd op elkaar en konden niet van elkaar afblijven. De liefdesscènes waren dus heel echt en best heftig. De acteurs raakten elkaar echt aan, dansten samen en zoenden elkaar. De kinderen waren altijd enorm onder de indruk van de liefdesscènes. Op die leeftijd ben je daarin geïnteresseerd. Maar ze waren ook een beetje verbaasd dat wij dat zo voor hen speelden.”

 

 

Flora Verbrugge: “De voorstelling had weinig decor. Het verhaal was eigenlijk indrukwekkend genoeg. We hadden twee filmmakers naar IJsland gestuurd om daar opnames te maken van de natuur. Die beelden waren het decor van Oroek. Met de beelden van IJslands' mos en sneeuw, het indrukwekkende verhaal en drie muzikanten die live muziek maakten was Oroek een ontroerend mooie voorstelling.”

Herman van Baar, die vader en Oroek speelde vertelt: “Het is een prachtig verhaal. Een eenzame man leeft in de kou. Maar dan komt hij tot leven. Hij ontmoet een vrouw die zijn hart verwarmt. Oroek gaat voor mij over liefde en heimwee. Maar ook over niet durven los te laten.” Flora Verbrugge voegt hieraan toe: “De voorstelling was in zijn geheel heftig: niet alleen de liefdesscènes maar natuurlijk ook de ziekte van de moeder, de woede van de vader, het ongelukkig zijn van Oroek. Een voorstelling met veel gevoel, veel ontroering en ook veel humor.”

 

 

Tekst: Sophie Kassies | Concept en regie: Flora Verbrugge | Spel en zang: Herman van Baar, Annemarie Maas | Muziek, compositie en uitvoering: Cok van Vuuren, Bart Wijtman, Rob Wijtman | Film: Marcel Visbeen, Mick van Rossum | Kostuums: Carin Eilers | Techniek: Peter-Richard Beeksma, Marcel Haverkamp